Christelijke politiek en partijdiscipline

In Nederland is de christelijke politiek voorzover we daaronder mogen verstaan de ChristenUnie, het CDA en de SGP georganiseerd in partij verband. Er zijn maar marginaal christenen te vinden binnen de andere op niet-christelijke grondslag gebaseerde partijen. Er is geen helderheid over wat nu de christelijke politiek dient voor te stellen, tenminste niet onder de vertegenwoordigers van de christelijke partijen. We zullen afzonderlijk ingaan op het fenomeen partijdiscpline en het begrip christelijke politiek.

Partijdiscipline

Het valt op dat in Nederland geldt: wat de partij in haar partijprogramma heeft neergelegd en dat wat ze als gedragen gedachtegoed ziet is ontegenzeggelijk belangrijk. Individuele politici kunnen zeer moeizaam onafhankelijk opereren. Individuele politici worden dan wellicht juridisch beschermd voor een gedwongen partijdiscipline middels het leerstuk van last. De kamerleden stemmen immers zonder last, zie art.67 van de Grondwet. De wetgever heeft de gevaren van partij discipline zo het lijkt ingezien aangezien de individuele kamerleden zelfs zonder nog bij de partij te zijn aangesloten, de jaren tot nieuwe verkiezingen mogen volmaken. Zelfs door deze regels voorkomt men de beknellende partij discipline niet. Kamerleden dienen zich te houden aan de partijlijn en het partijprogramma. Het is welhaast onmogelijk om in een debat aan te geven het oneens te zijn met een partijgenoot. Het is dus een must om de partij discipline zo veel mogelijk te voorkomen, dit zodat de regering gecontroleerd kan worden. De fracties van CDA, ChristenUnie en PvdA dienen niet in de achterkamertjes afspraken te maken met de bewindsvoerders. Zij staan los van de regering en dienen individueel het regeringsbeleid te controleren. Dat is ook de manier waarop we de gekozenen het beste kunnen representeren en ons landsbelang het beste kunnen dienen.

Christelijke politiek

Terugkomende op christelijke politiek dienen we te constateren dat we de opdracht hebben meegekregen in alle gezagsfuncties de eer van God te zoeken. Alle gezag is van God en Romeinen 13 spreekt over de overheid als instelling van God. Kuyper zegt: ‘Er is geen enkel terrein in het leven waarvan God niet zegt, het is mijn!’. De overheid is de dienares van God, wat betekent dat we in alles de wil van God dienen te zoeken. De wil van de meerderheid is voor de christen-democraat het hoogste, echter dient de wil van God het hoogste te zijn. Dit betekent niet dat we de Bijbel als spoorboekje dienen te gebruiken voor de overheid. De noties van de Bijbel zijn algemeen en niet specifiek met betrekking tot de overheid. Er wordt van ons verwacht dat we als christen participeren in de politiek.

Vaak wordt de legitimatie van christelijke politiek in twijfel getrokken. Hoe kun je als Christenen jouw religie en voorschriften aan een ander opleggen, zonder dat men als burger daar zelf voor kiest? Het is een breed aanvaarde drogredenering. Iedere politici, al is hij van de PVV danwel van de SP heeft bepaalde ideeen met betrekking tot het goede en het kwade. Deze ideeën wil de partij inzetten en vertegenwoordigen in de politiek. De ideeën zijn niet objectief, ook vallen ze niet buiten de moraal. Het is een merkwaardig misverstand dat liberalen zeggen dat moraal buiten de politiek dient gehouden te worden, dat is volstrekt onmogelijk. Zelfs al zou je alles op zijn beloop laten en nergens in intervenieren als overheid, heb je bepaalde ideeën over hoe je de samenleving zou moeten inrichten die verre van objectief zijn. Blijkbaar stel je dan bijvoorbeeld autonomie van het individu op de eerste plaats.

De christelijke politiek ziet het belang in van het gezin, hanteert het recht op een rechtvaardige wijze en ziet de overheid als een noodzakelijk kwaad. Door de zonde is het nodig dat een overheid het recht handhaaft en haar burgers beschermt. De overheid dient geen allesomvattend verband te worden, een verband dat de taken van de kerk overneemt, de taken van het gezin en de solidariteit (naastenliefde) institutionaliseert.

Het eerste leidt tot een overheid als anonieme hulpverstrekker in plaats van een dichtbij staande kerk, het tweede leidt tot gebroken gezinnen  en het derde zorgt voor het wegebben van ons morele besef en het scheppen van laksheid met betrekking tot onze naaste. Middels het recht dient de overheid het kwaad in te dammen en de bevolking rechtszekerheid te verschaffen voor een werkbare samenleving.

Christenen dienen zich terdege bewust te zijn van de grenzen van de staat. Goede bedoelingen zonder het bewust zijn van de grenzen van staatsfunctioneren zijn verwerpelijk. Als christenen dienen we ons te bezinnen op de taken van de overheid en de samenleving. De verschillende verbanden in de samenleving hebben elk hun eigen structuren.

Terug naar een nachtwakersstaat

Een gevolg van de grote staat van vandaag de dag is totale verjuridisering van de samenleving. Dat terwijl inner control danwel het gecorrigeerd worden door diegene die dicht bij je staat vele malen effectiever is. Ook heeft deze grote staat desastreuze gevolgen voor ons morele besef naar bijvoorbeeld onze naaste. Eenieder heeft namelijk het recht op leven, een dak boven het hoofd en een uitkering, waarom zouden wij iemand helpen. Zelfs de kerk dient bij hulp vaak door te verwijzen naar de overheid, omdat de overheid de taak van de kerk nagenoeg heeft overgenomen.

Ondertussen krijgt een individu hulp van een grote anonieme overheid waartegen hij geen enkele verplichting voelt. Het ideaal van een nachtwakersstaat zou ik als conservatief dan ook niet per definitie verwerpen, het ideaal zou ik daarentegen het liefst omarmen.

Het lijkt me dan persoonlijk ook verstandig om op te sommen wat er vereist is om een werkbare (en rechtvaardige) samenleving te realiseren naar het ideaal van een nachtwakersstaat. Een aantal vereisten:

- Sociale cohesie in de samenleving

- Sterke, schokbestendige samenlevingsverbanden

- Een samenleving die zich naar de deugden en naar de noties van rechtvaardigheid wil richten

Een conservatief zal beamen en ik met hem, dat dit de buffers dienen te zijn tussen staat en samenleving. Hierdoor is een nachtwakersstaat te realiseren. Echter, nu komen we bij het grote dilemma waar de conservatieven zich voor geplaatst zien. Namelijk; middels de liberalen (die naar eigen zeggen een limited government nastreven) is het gehele maatschappelijke middenveld weggevaagd. Nagenoeg de gehele samenleving is geïndividualiseerd en losgeweekt van de traditionele samenlevingsverbanden. De enige wet die men in feite wil volgen is die van de eigen ‘heilige’ autonome keuze. Veel conservatieven zijn zoals Groen van Prinsterer in zijn tijd zei: ‘inconsequente liberalen’. We zouden dan kunnen denken aan de Neocons in de Verenigde Staten, aan de financieel conservatieven ofwel de liberaal conservatieven (wellicht denkende aan Bolkestein). De samenlevingsverbanden en de sociale cohesie zijn dus nagenoeg verdwenen in onze samenleving. Doordat deze buffers er grotendeels niet meer zijn moeten we niet direct willen streven naar een nachtwakersstaat, dit zou leiden tot de roep om de sterke man aangezien het eerste resultaat anarchie zal zijn.

We moeten daarentegen streven naar het revitaliseren van de samenlevingsverbanden waardoor de buffers tussen staat en samenleving weer worden gecreëerd. Daardoor kan staat zich dan verkleinen. Herstelwerkzaamheden voor de door de liberalen aangerichte chaos.

verstikkend progressief klimaat op de Universiteit

In het bijzonder bij de geesteswetenschappen zien we op de academie een nogal autoritaire en arrogante opstelling ten opzichte van het verleden. Het heden wordt gepresenteerd als een resultaat van een lineaire ontwikkeling die zich continu blijft doorzetten. De geschiedenis is aaneengeregen van onwetendheid en bijgeloof. De rationaliteit wordt steeds meer omarmd en die was in het verleden nagenoeg afwezig. Dit zijn aannames die niet te verifieren zijn en hoe ironisch, ze zijn ook nog eens volstrekt irrationeel. Wie kan er een bewijs geven voor een lineaire ontwikkeling van de geschiedenis naar een paradijs op aarde? Blijkbaar kan men geloof niet wegrationaliseren.

Een ieder heeft in zichzelf een besef van de aanwezigheid van een God, danwel een hoger doel. Bij de faculteit Rechten in het Groningse uit dit kijken met ‘progressieve’ bril naar de geschiedenis zich vooral bij een vak als Staatsrecht. Tijdens de Verlichting ging men de rede omarmen, sloten we een tijd van bijgeloof en onwetendheid af en maakten we stappen vooruit. Rousseau, Locke, Hume, Hobbes en anderen worden uiteraard behandeld. Een kritisch geluid is volstrekt afwezig. En dat terwijl er in de geschiedenis wel degelijk een breedgedragen protest is geweest tegen de Verlichting die zich uitte in de verderfelijke Franse Revolutie. Intellectuelen als Edmund Burke, Von Haller en in ons eigen land Groen van Prinsterer hebben zich met alle macht verzet tegen deze ontwikkeling. Ook worden er op de Universiteit zaken verzwegen danwel onjuist vertelt. Het volk zou in opstand zijn gekomen bij de Franse Revolutie, wat men echter vergeet is dat het gehele proces in gang is gezet door de elite. De elite die zich ging verzetten en die het volk in hun hetze meenam. Dit jaar heeft de faculteit ertoe besloten ook Edmund Burke uit het lespakket te halen. Het betekent dat geen enkele denker meer wordt behandeld die kritisch staat ten opzichte van de Verlichting.

De academie waar men de mond volheeft over kritisch denken en niet zomaar alles klakkeloos overnemen is hypocriet in deze.

De vrijheid van het bijzonder onderwijs

Nadat Groen van Prinsterer, Abraham Kuyper en anderen decennialang hebben gestreden voor de vrijheid van onderwijs staat deze vrijheid vandaag de dag weer ter discussie. De publieke opinie verplaatst zich steeds meer naar de opvatting dat het bijzonder onderwijs zou moeten worden afgeschaft. Redenen voor deze verschuiving zijn; de slechte kwaliteit van islamitische scholen en de hetze van de linkse media. De (linkse) politici sluiten zich bij de media aan (politici zijn vandaag de dag in onze mediacratie bijna per definitie populisten). Zij zien hun utopisch ideaal van een één neutrale openbare school al decennialang gedwarsboomd.Men ziet de kans om nu eindelijk eens een einde te maken aan deze vrijheid.

Wij zouden al sinds de financiële gelijkstelling van het bijzonder onderwijs bedrogen zijn, doordat we mee dienen te betalen aan het christelijke onderwijs. Het is een raadsel hoe men dit ‘bedrogen’ wil onderbouwen.Van verdraagzaamheid getuigt het in ieder geval niet en het doet mij vermoeden dat bij christenen meer verdraagzaamheid te verwachten is dan bij de zo ruimdenkende elite. Het ideaal van één openbare school stoelt op de gedachte dat onderwijs neutraal zou kunnen zijn. Alsof we ons als buitenstaander buiten de werkelijkheid kunnen plaatsen.  Los van cultuur, vorming, opvoeding, levensbeschouwing en samenleven. Het is zonder twijfel een utopisch ideaal.

Ook op openbare scholen worden bepaalde kernwaarden meegegeven die volstrekt niet verifieerbaar zijn. Ideeën die de kinderen worden opgedrongen.  Ideeën als:   – Er is geen onderscheid tussen verschillende levensbeschouwingen (er is geen waarheid) – Wanneer je geheel jezelf bent, niet gehinderd door regels kom je tot ware ontplooiing.  Waarheidsaanspraken zijn totalitair en dienen de kinderen te worden afgeleerd (in wezen is deze opvatting in zichzelf totalitair).

Ook ten grondslag aan deze gedachtegang ligt het verstikkende gelijkheidsdenken. Dat gelijkheidsdenken is totalitair omdat ze alleen haar eigen denken wil tolereren. Iedereen dient hetzelfde te zijn, waardoor nivellering op alle gebieden het gevolg is. De samenleving wordt ingericht naar de notie van ‘ behoefte’ in plaats van naar de notie van ‘verdienste’.       Het gelijkheidsdenken schept een maatschappij waar iedereen hetzelfde dient te denken over seksualiteit, religie (geen onderscheid tussen religies), arbeidsparticipatie van de vrouw, de rol en taak van de overheid, medisch-ethische zaken en het ten uitvoer brengen van het geloof in een God.

Men mag dan wel religieus zijn, maar men moet dat wel prive houden en men moet haar levensovertuiging weer kunnen uitdoen als een jas. Het toont aan dat men niets heeft begrepen van het begrip religie. Wie de waarheid heeft ontdekt en God heeft leren kennen als verlosser zal simpelweg navolging willen geven aan de wil van Hem. Ook kan hij dat niet voor zichzelf houden (wat een egoist zou men anders zijn).

Dat dit een discussie op het staatsterrein is zegt iets over het totalitaire karakter van onze staat. De staat dient te controleren op onderwijskwaliteit en zich verder afzijdig te houden van deze discussies. Bij kwalitatief slecht onderwijs dienen scholen gesloten te worden. Overigens is het saillante dat juist de christelijke scholen goed scoren bij onderzoeken naar de kwaliteit van onderwijs. Daar staat de leerling nog centraal, is er aandacht voor het kind en is men opzoek naar de talenten van het kind.

Gelukkig bereikt het verzet inmiddels ook de (linkse) media:      zie

Plasterks degradatie van de universiteit

Wellicht bent u op de hoogte van de plannen van minister Plasterk m.b.t. onderwijs. Volgens Plasterk is het niet meer van deze tijd om het onderscheid te hebben tussen wetenschappelijk en beroepsgericht onderwijs. Vandaar ook dat we beiden met elkaar moeten verenigen. Nu is het natuurlijk lovenswaardig dat Plasterk zich eindelijk weer eens op het beleidsterrein van onderwijs begeeft. Ondertussen was namelijk half Nederland vergeten dat hij ook nog minister was van Onderwijs. Lintjes doorknippen, opkomen voor homo-emancipatie (in feite: acties ondersteunen die destructief zijn voor homo-emancipatie) en een uitgekiend mediabeleid zijn de terreinen waar de gewone burger hem zou plaatsen.

Het onderwijs dat middels cultuurverandering inmiddels vervallen is tot Wikipedia (ja en amen), feel-good en gezagsloos onderwijs maakt van leerlingen kritiekloze burgers. Op de scholen daalt het niveau van onderwijs, op de universiteiten en HBO scholen komen studenten die niet in staat zijn een taaltoets af te leggen (havo 4 niveau). Deze reële problemen zijn in de ogen van Plasterk blijkbaar niet zo relevant.

Terug naar de plannen van Plasterk. Op het HBO zijn de laatste jaren steeds meer eerstejaars die van het MBO afkomstig zijn. Ook op de universiteit zet deze trend zich door (veel eerstejaars afkomstig van het HBO). Het grote gevaar wat hier in schuilt is dat het niveau daalt van de betreffende studie. Normeringen worden aangepast en zo daalt in alle geledingen het onderwijs-niveau. Het is dan ook bizar dat Plasterk deze scheiding wil opheffen, het zou dan kunnen dat een MBO-scholier zich kan aanmelden voor een wetenschappelijke opleiding. Ik hoef u niet uit te leggen dat dit een nogal schadelijke en absurde ontwikkeling zou betekenen.

Plasterk, maak plannen om de reele problemen van het onderwijs vandaag de dag aan te pakken!

Abdou Bouzerda bij Knevel & van de Brink

Gisteravond ging het bij Knevel & van de Brink over de cartoon die Bouzerda namens de AEL heeft gemaakt. De cartoon die tot veel opschudding heeft geleid. Een cartoon waarin 2 joodse mensen te zien zijn die lijken aan het opruimen zijn (Auschwitz).

De arrogantie en de zelfgenoegzaamheid waarmee Bouzerda de cartoon verdedigt zijn stuitend. Volgens Bouzerda kan een spotprent helemaal niet beledigend zijn. U moet nog eens goed naar uzelf laten kijken wanneer dit beledigend overkomt. Stelt u zich eens voor; ik heb m’n halve familie tijdens de Holocaust verloren, maar volgens Bouzerda mag de cartoon simpelweg niets met mij doen.

Vrijheid van meningsuiting is volgens hem; het recht op het beledigen van eenieder tot in het diepste van zijn ziel. Zo komen we namelijk wel verder in de samenleving. Het is misschien een principe in de Arabische wereld om kwaad direct met kwaad te vergelden maar een fatsoenlijke samenleving creer je er niet mee. De vrijheid van meningsuiting heeft de keerzijde van de verantwoordelijkheid die men behoort nemen. Het is geen recht op het beledigen van de ander. Het geeft ons de plicht om zorgvuldig met de ander om te gaan. In een fatsoenlijke samenleving die gekenmerkt wordt door beschaving is dat het onderliggende fundament van de vrijheid van meningsuiting. Onbeperkte vrijheid is simpelweg geen vrijheid omdat het altijd de neiging heeft te ontaarden. Waren wij volmaakt en goed van onszelf dan was het mogelijk geweest om de ultieme vrijheid van meningsuiting  te realiseren. Iedere realist weet echter dat dit een illusie is.

Overigens was de leiding van het gesprek volstrekt afwezig. Van een fatsoenlijk debat was geen sprake. Sprak Naftaniel dan hoorde je daar continu het gebral van de heer Bouzerda doorheen. Fatsoenlijke debatprincipes zijn ook niet voor hem weggelegd. Op de inhoud kwam men niet, enkel de opportunistische anti-israel uitspattingen kwamen weer boven water. Volgens Bouzerda moeten de westerse ‘heilige’ huisjes eraan. Eerlijk gezegd hebben we die er de laatste decennia al ruimschoots ‘ongecontroleerd’ beledigend van langsgegeven. Er is weinig heligs meer over. Misschien kan de AEL zich richten op tolerantie, verdraagzaamheid, democratie en beschaving in het door hem geliefde Arabie.

Het is jammer dat door Abou Bouzerda weer een karikatuur van de moslimgemeenschap wordt gemaakt. Waarom trekken dit soort ‘jongens’ aan de touwtjes? Representeren zij echt de moslimgemeenschap? De gewone man in de straat krijgt zo de bevestiging van zijn denkbeelden m.b.t. buitenlanders en de Islam. Overigens wie zegt dat de gewone man in de straat niet gewoon gelijk heeft?

Het moderne levensgevoel (1)

Het gericht zijn op je behoefte’s  en deze op de gemakkelijkste manier willen bevredigen. Je identiteit afmeten aan hetgeen je hebt (de nieuwste pc, ipod of mobiel) en het niet reflecteren op deze manier van individualiteitsbeleving.  Het zijn kenmerken van het moderne levensgevoel. Dat de behoefte die je hebt tegenstrijdig kan zijn aan je eigenbelang is iets wat we ons niet realiseren. De behoefte’s die in je opkomen zijn niet per definitie goed en zijn in onze vereconomiseerde samenleving vaak opgewekt door een marketingstrategie.

De commerciele werkelijkheid is nu basiselement geworden van de opvoeding. Een kind van 2 is al een economische entiteit, een interessant object waar een marketingcampagne op kan worden losgelaten. Hoe eerder de commercie erbij kan, hoe makkelijker we de kinderen in een kinderlijke houding kunnen laten blijven. Een kinderlijke houding die gekenmerkt wordt door het toegeven aan gevoelens, het lekker voelen, lol hebben en het focussen op puur materiele zaken. We leven in de illusie dat je daar iemands geluk aan kunt afmeten.

Onze persoonlijke beleving is gericht op het verbruiken (consumeren). We zijn in zekere zin afhankelijk gemaakt van het uitwendige, we kunnen minder goed bij onszelf zijn. We volgen een soap en willen dat koste wat kost volgen. Wat fascineert ons zo aan het leven van de ander dat we zelf stoppen met leven? In feite willen we bij onszelf weg en vervelen we onszelf. Heidegger stelde dat verveling nog het sterkst aanwezig is, daar waar de tijd wordt verdreven. Het is de manifestatie van verveling wanneer we naar de zoveelste film kijken. Het kan heel leuk lijken maar menigmaal is het de uitdrukking van diepe verveling. We zijn onze eigen tijd aan het verdrijven, de tijd die ergens knaagt. Het zelf wil van zichzelf weg terwijl we nu juist onszelf willen zijn. Dat is ontzettend  paradoxaal. Het zelf kan zichzelf kwijtraken, niet meer goed weten wat het leven is .

Alles moet leuk zijn, lollig en mag niet teveel moeite kosten. We leggen ons nergens meer op toe en dragen nergens zorg meer voor. Zaken worden dan ook steeds minder de moeite waard, hierdoor hollen we het gewicht van dingen uit.

D66, opportunisme, hypocrisie en gezin

Nadat Boris van der Ham zijn hypocrisie ten toon spreidde m.b.t. de openingsspeech van Rouvoet op het World Congress of Families kwam Andre Rouvoet met een volstrekt onhelder verhaal. We moeten bruggen slaan tussen verschillende gezinsvormen, of dit nu eenoudergezinnen zijn of gezinnen met 2 ouders van hetzelfde geslacht. Onderscheid dient er niet gemaakt te worden, laat staan dat we het traditionele gezin als ideaal zien.

In een tijd waarin kinderen in toenemende mate de dupe zijn van gebroken relaties, gespannen gezinsverhoudingen en de ‘heilige’ arbeidsparticipatie van beide ouders is dit een pleidooi tegen het gezin in plaats van voor het gezin.

Voor D66 is het woord autonomie natuurlijk een wonderschoon goed wat moet worden gehandhaafd ten koste van wat dan ook. Het gaat om de rechten niet om de plichten. Verantwoordelijkheden, wat zijn dat? Het blijft een feit dat de kinderen (de toekomstige generatie) gebaat zijn bij een stabiele thuisomgeving waarin zij zich goed kunnen ontplooien. Een vader en een moeder figuur zijn hiervoor vereist. Dat is niet alleen in de natuur gelegd (waarom zouden anders mensen van hetzelfde geslacht geen kinderen kunnen krijgen?) maar is ook uit wetenschappelijk onderzoek gebleken. En zegt u zelf; welk kind zou er kiezen voor 2 ouders van hetzelfde geslacht?

Het traditionele gezin is iets wat ons in de natuur der dingen is meegegeven en wat al in de prehistorie zichtbaar was. Man en vrouw zijn simpelweg complementair en vullen elkaar aan en de eigenschappen van beiden zijn erop gericht elkaar te vervolledigen. Dit is iets wat volstrekt strookt met de menselijke ervaringen. De achter de tekentafel getekende vorm van huwelijk tussen 2 mensen van hetzelfde geslacht mist ieder contact met de realiteit. Het in contact brengen van dit idee met de werkelijkheid zorgt voor devaluatie van het huwelijk. Het huwelijk is simpelweg een verbintenis tussen man en vrouw. Wij zullen van een auto toch ook niet wensen het een driewieler te noemen? We moeten de rechten van het kind niet offeren op het altaar van het verstikkende gelijkheidsdenken van de progressieve elite.

Deze week beriep D66 zich middels Boris van der Ham op het staatsrechtelijk beginsel dat de minister het kabinetsbeleid dient te vertolken, niet zijn eigen mening. De Kamervragen waren volstrekt irrelevant aangezien Rouvoet zijn openingstoespraak nog niet eens had gehouden. Uiteraard kwam de hele heisa weer op gang en kwamen het COC en andere progressieve organisaties weer tot leven.

Verbieden van het congres, of Rouvoet verbieden om te gaan vind ik volstrekte onzin. Ik ben als overtuigd liberaal namelijk voor de vrijheid van meningsuiting. Dus ook opvattingen die ik niet deel moeten gehoord worden. Ik ben het dus pertinent niet eens met het COC en de Katholics for Choice.

Het moge in de kranten. D66 is het niet eens met het COC, tenminste dit wil men wel aangeven via de mail. Dit dient namelijk wel buiten de kranten gehouden te worden. Zoals Joshua Livestro terecht opmerkte; eerst meeliften met de publiciteit die het COC zeer eenvoudig kan genereren (hoe kan dat toch met zo’n kleine organisatie?) en dan achteraf de recht-in-de-leer liberaal spelen. Rouvoet mocht naar het congres maar dan alleen als hij de liberale waarden van meneer van der Ham zou verdedigen. Dat de liberale waarden van meneer van der Ham niet stroken met het kabinetsbeleid doet er niet toe, op dat punt vergeten we even onze staatsrechterlijke beginselen. En waar was D66 toen Plasterk zijn boekje te buiten ging en zijn eigen visie in plaats van het kabinetsbeleid ging vertolken? Het is ongebreidelde hypocrisie en opportunisme waar zelfs Wilders zich nog niet voor zou willen lenen.

Christenen zijn tweederangsburgers

In het opinie gedeelte van het RD stond pas een ingezonden brief die ik van harte kon beamen. Hij was me uit het hart gegrepen.

Geachte mevrouw Oomen,

Graag maak ik van de gelegenheid gebruik om u te vertellen hoe ik als orthodox christen de toenemende invloed van het gelijkheidsdenken op onze samenleving ervaar. Helaas heb ik weinig positiefs te melden. Ik word door de ‘progressieve’ media weggezet als iemand met middeleeuwse opvattingen, eigenlijk ongeschikt om nog te functioneren in de moderne samenleving.

Mij wordt verweten dat ik vrouwonvriendelijk ben en homo’s discrimineer. Nu moet ik u eerlijk bekennen dat ik nog nooit een grap heb gemaakt over homo’s. Wel heb ik –in het verleden, want niemand durft dat tegenwoordig nog– vaak genoeg van dat soort grappen moeten aanhoren van niet-orthodoxe mensen. En toch worden niet zij, maar ik beschuldigd van discriminatie.

De vrijheid van menings­uiting staat inmiddels de facto in rangorde onder het gelijkheids­beginsel. Iedereen die ook maar enigszins zijn ogen en oren openhoudt, kan vaststellen dat de vrijheid van meningsuiting tegenwoordig vooral bedoeld is om het verstikkende gelijkheidsdenken van de heersende seculiere elite te faciliteren. Het is verworden tot een vrijbrief om de denkbeelden en leefwijze van het marginale clubje mensen dat zich willens en weten aan de „zegeningen van de verlichting” blijft onttrekken belachelijk te maken en tot op het bot te be­ledigen. Vrijheid wordt aldus misbruikt tot ongerechtigheid.

Twee vaders

De politieke partij waaraan ik mij verwant weet (de SGP), wordt door de rechter haar subsidie ontnomen. Dat is toch werkelijk ongelooflijk? Alsof we nazi’s zijn. Wat heeft dit nog met democratie te maken? Waarom mogen mensen in dit land niet meer van mening zijn dat de positie van de vrouw in de politiek en in de kerk een andere is dan die van de man? Denkt u nu werkelijk dat ik nog veel vertrouwen heb in onze rechtsorde en in de kwaliteit van onze democratie?

Hoe meer er over vrijheid van meningsuiting wordt gesproken, hoe verstikkender de politieke correctheid van het gelijkheidsdenken. Je mag homoseksualiteit niet moreel afkeuren. Je mag überhaupt niets moreel afkeuren. Wie dat wel doet, roept morele afkeuring over zich af en loopt de kans op een proces.

Je mag niet zeggen dat door de ontkerkelijking de zeden verruwen, het gedrag van mensen steeds hufteriger en hedonistischer wordt. Je mag niet meer zeggen dat adoptie door homo’s niet goed is voor kinderen en dat de rechten van het kind worden geofferd op het altaar van het gelijkheidsdenken, Zeg nu zelf: welk kind zou ooit kiezen voor twee vaders of twee moeders?

Met absolute stelligheid wordt verkondigd dat er geen absolute waarheden bestaan. Waardevrijheid wordt gepropageerd, maar ik mag niet kiezen voor orthodoxe normen en waarden. Het Woord van God wordt misbruikt door toneel en reclame. Alles wat voor mij heilig is, wordt schaamteloos vertrapt en vertreden, terwijl de rechter oordeelt dat ik mij niet gekwetst kan voelen. Als de seculieren het lef zouden hebben om met de Koran en het islamitisch geloof te doen wat zij dagelijks met de Bijbel en het christelijk geloof doen, zouden er ongetwijfeld doden vallen.

Taliban

De seculieren maken zich schuldig aan de intolerantie die zij mij verwijten. Ik word weggezet als fundamentalist, vergelijkbaar met de taliban, hoewel ik nooit geweld gebruik om mijn opvattingen kracht bij te zetten.

De seculieren zeggen dat ik niet het recht heb andermans leefwijze af te keuren. Tegelijk veroordelen zij mijn leefwijze. Zij verwijten mij dat ik vrouwen discrimineer. Zij laten vrouwen met kinderen een burn-out oplopen door hen de arbeidsmarkt op te jagen en tegelijk voor hun kinderen te laten zorgen. Zij vinden dat christelijk onderwijs niet met hun belastinggeld mag worden betaald. Tegelijk geven ze mijn belastinggeld aan homo-organisaties die –onder meer via het onderwijs– een zondige levenswijze als normaal propageren.

Ik voel mij in dit land inmiddels een tweederangsburger. Zal er nog plaats zijn voor orthodoxe christenen in de Nederlandse samenleving? Misschien kunnen u en ik helpen om –in de woorden van Job Cohen– de boel nog een beetje bij elkaar te houden.

De auteur is politicoloog.

Verlangen naar een nieuwe Bolkestein

De Bolkesteinen zijn vandaag de dag schaars in de politiek.

Problemen signaleren en deze op de agenda zetten, ook al is het niet duidelijk hoe deze electoraal uitvallen. In de politiek zit je niet om vriendjes te maken en elkaar continu de hand boven het hoofd te houden. Je zit er voor het landsbelang, een zeer verantwoordelijke taak.

Het ‘klasje van Bolkestein’ heeft in het heden weinig invloed binnen de VVD. De nijpelianen die richting D66 aanschurken hebben het nu al vele jaren voor het zeggen. De conservatieve koers die Bolkestein wilde voeren zal altijd aanhangers vinden binnen de VVD maar is zeer armoedig vertegenwoordigd binnen de hedendaagse VVD.

Bolkestein begreep dat het pragmatische liberalisme waar alleen maar nadruk werd gelegd op onbeperkte vrijheid van het individu met rechten (geen plichten) niet houdbaar en vruchtbaar zou zijn. Een cultureel fundament is noodzakelijk om de staat niet te laten ontaarden in een tirannie. Wanneer namelijk iedereen op zichzelf is aangewezen betekent dat dat men niet kan terugvallen op sociale instituties of zo u wilt soevereine kringen binnen de samenleving.

We zouden alleen al moeten terugverlangen naar Bolkestein omdat hij zei waar het op stond (al was het tegen een CEO van Philips). Daarnaast zou het dualisme wat hij voorstond als VVD fractieleider een verrijking zijn voor het debat. De fractie buiten de regering dient niet geknecht te worden door de regering. Zij moet onafhankelijk kunnen denken en kritiek kunnen leveren zonder dat dat scheve gezichten oplevert. Anders verliest het parlement haar kracht. Wanneer zien we nog een fractieleider als Slob, Hamer of van Geel ageren tegen het gevoerde regeringsbeleid? Is er nog wel sprake van een kritische houding? Hoe vaak worden er in achterkamertjes zaken geregeld die juist in het debat zouden moeten worden ingebracht? Bolkestein zei:

Het gaat mij niet om politieke macht, maar om ideologische invloed

Het is zoals ons landsbestuur ingesteld zou moeten zijn. Het gaat om de ideeën en niet om de macht. De inzet moet zijn het ideologische debat over deze ideeën.