Thorbecke sprak wijze woorden in zijn tijd: “De Kunst is geen regeringszaak, in zooverre de Regering geen oordeel, noch eenig gezag heeft op het gebied der kunst.”

Ten eerste de taak van de overheid. Voorstanders van kunstsubsidie zien de overheid vaak als hoeders van het goede. Ze zijn bang om de overheid te definiëren in taken en bevoegdheden. Als er iets goeds kan gebeuren mag de overheid dat doen, without limits. Ze zien geen ordeningen. Men ziet een individu en een staat, de overheid dat is Den Haag. Het is dan enkel mogelijk dat de landelijke politiek u gaat bewegen en gaat vermanen om kunst te gaan waarderen. Deze simplificering van de werkelijkheid is problematisch omdat het de werkelijkheid miskent. Een individu staat nu eenmaal in een werkelijkheid van sociale- en gezagsrelaties. Diegenen die dichtbij staan kunnen effect sorteren. De overheid gaat voor ons bepalen wat we belangrijk dienen te vinden, die overheid die net zo goed bevolkt wordt door faalbare mensen. U dient mee te betalen aan het culturele uitje van uw buurman. Indirect kunt u een boete verwachten wanneer u zelf niet gaat. Dit heeft ook gevolgen voor kunstenaars en kunstenaarsorganisaties, ze worden laks en arrogant. Controle door individuele burgers die hun geld goed besteed willen zien is totaal afwezig. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar ontwikkelingshulp. De organisaties die zelfredzaam zijn boeken doorgaans de beste resultaten. Hun dood is het slecht omspringen met geld, de donateurs verhuizen wel. Ook een gevolg is dat de overheid zich onvermijdelijk gaat bemoeien met hoe het geld dient te worden besteed. Toen minister Koenders een regime in Afrika geld wilde toestoppen stelde hij mooi wel de eis dat abortus op termijn zou moeten worden gelegaliseerd. Toen Cordaid overheidsgeld aanwendde om de door de Tsunami getroffen gebieden te helpen stuurde men tonnen aan condooms. Om onze seksuele moraal daar even op te dringen, daar zaten ze vast op te wachten. Dat was tenslotte hun eerste levensbehoefte. Het gevolg voor de kunst is dat zij zich gaat aanpassen aan de verstikkende mening van de meerderheid. Niet bepaald het ideaal van wat kunst zou moeten zijn.

Ten tweede is het feitelijk onjuist om aan te nemen dat met materiële hulp de kunst ook kwalitatief beter wordt. Vaak gebeurt het tegenovergestelde. Kunst verandert in consensus kunst want zij is afhankelijk van overheidsgeld. De subsidiecultuur heeft sowieso gezorgd voor een kunstwereld die zich helemaal blindstaart op de overheid. Een totale fixatie op Den Haag en op de subsidiepotten. Bij de stichting Atana kun je een cursus doen ‘Hoe kom ik in de Cultuurnota’. Volgens de directeuren van de twee grootste kunstfondsen leidt het kunstsubsidiesysteem tot middelmatige kunst. Marina Abramovic, fameus kunstenaar nu niet voor niets woonachtig in New York, zegt ‘de enorme overheidssteun doet de meeste kunstenaars eerder slecht dan goed.’ Kees Vuyk, die kunstbeleid doceert aan de Universiteit Utrecht, zegt “Buiten de professionals stelt vrijwel niemand belang in de Nederlandse hedendaagse kunst. Het is kunst-kunst.” In Second Opinion lezen we over ‘consensus-kunst’. Oftewel maken wat in de smaak valt van de commissie. Riki Simons van Elsevier en Rutger Pontzen van de Volkskrant zien de Nederlandse kunst als inzichzelfgekeerd dankzij de subsidies.

Ten derde komt de kunst helaas niet dichter bij de burger. U zult die ervaring ook hebben, u gaat naar een klassiek concert en treft daar doorgaans alleen de elite en wellicht nog een paar universitaire studenten. Daarnaast is het nog maar de vraag of het met stoppen van subsidiëring daadwerkelijk duurder gaat worden om een concert te bezoeken. Dat is zeker geen causaal verband. Men zal dan ongetwijfeld efficiënter gaan werken met alle financiële voordelen van dien. Het subsidiëren van kunst is in feite een omgekeerde herverdeling van inkomsten. Van de lagere naar de hogere klassen. De lagere klasse moet dokken voor de kleine elite die al ruim in de centen zit. Is deze lagere klasse eigenlijk al eens gevraagd of ze liever haar geld houdt (want dat is het) en duurdere kaartjes of goedkopere kaartjes en minder geld?

Tot slot, conclusie dient niet te zijn dat kunst van ondergeschikt belang is. Kunst is van immens belang en juist daarom dienen we de subsidies af te schaffen. Het komt de kwaliteit ten goede, consensus kunst verdwijnt en de overheid kan krimpen. Wellicht jammer voor de elite en hun belangen, goed voor het land.

In de Bijbel wordt er hoger over God gedacht. ‘Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen’ (55:9). God is voor de psalmist zelfs verborgen, ‘Waar is uw God?’. Wij zijn tenslotte mensen, en Hij is God. Wij zijn schepselen en Hij is de schepper.

Wij zijn geschapen, God is ongeschapen. Het eindige kan nu eenmaal niet het oneindige vatten. De apostel schrijft: ‘God woont in een ontoegankelijk licht’, niemand kan Hem zien. Dergelijke woorden maken toch wat meer bescheiden. We kunnen alleen maar tegenover God staan, met ons hele hebben en houden. Dan kunnen we hem alleen maar dienen, aanbidden en lofprijzen. Maar in dat tegenover Hem staan, bezitten we Hem niet. We worden klein en afhankelijk. Sterven af aan ons eigen Godsbeeld wat enkel maar diende om onze verlangens te vervullen.

Miroslav Volf, een hedendaags theoloog schreef daar prachtig over: ”Wanneer we vergeten dat God volstrekt anders is verdwalen we. Gods wegen worden dan gelijk aan onze wegen en onze plannen. Ons hart wordt zo een afgodenfabriek, waarin we God ontwerpen en bijschaven om te voldoen aan onze behoeften en verlangens.
De meest krachtige en verleidelijke beelden van God zijn echter niet de beelden die onze gedachten binnendringen als we tv-kijken, boeken lezen, gaan winkelen of met onze buren kletsen. Langzamerhand en ongemerkt begint de enig ware God kenmerken te krijgen van de goden van deze wereld. Onze eigen God bijvoorbeeld vervult simpelweg al onze verlangens, in plaats van ze te veranderen zodat ze meer lijken op de schoonheid van Gods eigen karakter. Onze God doodt zijn vijanden in plaats van ervoor te sterven, zoals God in Jezus Christus deed.”

Overigens kun je God voor het gerecht slepen: ‘waar bent u?’ Je kunt ook naar jezelf kijken. God wilde in zijn evenbeeld zichtbaar worden, de mens. De mens moest God zichtbaar maken in deze wereld. Dat is zijn roeping. De mens laat echter verstek gaan want hij is zondaar. God wordt dan niet uitgedrukt, Hij blijft verborgen. Dat ligt aan de mens. Die gedachte is een dolkstoot in ons hart. Dan laat je het wel om te jammeren over een God die zich verborgen heeft, het enige wat je te doen staat is schuld belijden.

‘Door het geloof verbleef hij als vreemdeling in het land dat hem beloofd was; hij woonde er in tenten, evenals Isaak en Jakob, die dezelfde belofte erfden’.

We behoren tot de eschatologische werkelijkheid die niet van deze aarde is.

Er is een scheiding van werelden, van aeionen, oud en nieuw, vlees en Geest en een scheiding van verderfelijkheid en heerlijkheid. Aandacht vragen voor deze scheiding is niet heel populair. We moeten kijken naar dat wat ons kan verbinden (op zichzelf een goed streven) en niet naar dat wat ons dient te scheiden. Verbinding zoeken tussen het oude en het nieuwe (de wereld en het Koninkrijk) is bij voorbaat gedoemd om te mislukken. Zolang het oude het oude is snapt het het nieuwe niet.

‘Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft hetzelve niet begrepen’ lezen we in 1 Johannes.

Deze twee werkelijkheden staan diametraal tegenover elkaar. Noordmans schrijft hier prachtig over:

‘Christenen zijn in gevecht met de wereld die zij moeten verzaken en met zichzelf. Wij zelf sterven aan onszelf, we verliezen onszelf, we worden onszelf vreemd, terwijl er geen ander zelf is dan dit zelf.’

Dat is de crisis waarin we leven. Er is een scheiding tussen de oude wereld en het bestaan in Christus. Mensen van de wereld staan niet in deze crisis, zij staan stevig met hun voeten op de aarde en voelen zich er thuis. Prof. van de Beek weet dit treffend te verwoorden:

‘Een seculiere cultuur heeft niets met de nieuwe schepping. Ze sluit zich op in haar immanentie. Wat de toegang tot het leven had moeten worden, wordt haar graf. Daarmee is geen akkoord mogelijk. Want dat is een akkoord dat gesloten wordt met het oude, dat niet meer leven kan, omdat het in de volheid van de tijd de dood is geworden’.

Het koningschap van Christus werd zichtbaar op Golgotha, hij ging ons voor. Christenen dienen zichzelf op te geven ter wille van de ander, het aan zichzelf afsterven staat centraal.
In 1 Petrus vs. 23 zien we onze roeping:

‘Dat is uw roeping; ook Christus heeft geleden, om uwentwil, en u daarmee een voorbeeld gegeven. Treed dus in de voetsporen van hem.’

De sterken van de wereld, de machtigen zien in dat kruis zwakheid. Maar zij begrijpen het niet. Het is het kruis dat de wereld beter maakt. Die Christus die geboren werd in een voederbak, wiens handen genageld werden aan het kruis dat is onze koning. Gods kracht wordt immers in zwakheid geopenbaard, in een gebroken christenleven dat midden in de crisis staat.

Het is zover. Het kernprogramma van de ChristenUnie- jongeren is er doorheen gekomen. Slechts 5 stemden tegen . De oproep van Jonathan van Tongeren in het Nederlands Dagblad ten spijt. In wezen lijkt er weinig te veranderen, het gaat om het vastleggen van een breed gedragen visie op de politiek binnen PerspectieF.

Het kernprogramma is niet ingebed in de traditie van de antirevolutionaire politiek en lijkt een socialistisch actieprogramma te zijn. Het is een stuk dat zich conformeert aan de heersende opinie. In die zin ook een irrelevant stuk. Ieder individu is gelijk, en heeft recht op voedsel, vrije tijd, onderdak en noem maar op. Dat zijn sociale verplichtingen van de overheid. Daar kun je de overheid op aanspreken. Het programma ziet in de maatschappij simpelweg 2 actoren nl. individu en staat. Begrippen als publieke ruimte, gemeenschap en religie blijven achterwege. Alsof de politiek niet in interactie is met maatschappelijke verbanden. De beginselen van soevereiniteit in eigen kring (subsidiariteit zo u wilt) zijn volstrekt afwezig. De overheid is een geluksmachine waar u uw rechten kunt claimen. Met geen woord wordt gerept over verplichtingen.Voor uw eigen ontplooiing bent u ten eerste zelf verantwoordelijk, niet de overheid.

De aarde beschermen doen we door middel van belastingen en wetgeving. Dat terwijl wetgeving zou moeten gelden als ultimum remedium. Het gaat ten eerste om de vorming van het individu binnen de maatschappelijke verbanden. Beschaving begint zeker niet bij de politiek. Boetes (belastingen) behandelen de mens alsof het een dier is, dat valt te conditioneren. Vandaar het ultimum remedium.

Als dan ter verdediging van het stuk ook nog Spinoza moet worden aangehaald, begin je je ernstig zorgen te maken over de kennis van de antirevolutionaire traditie. Deze traditie die teruggaat tot Groen van Prinsterer is er één die gruwde van een staat als geluksapparaat. Die traditie walgt van een overheid die revolutionair is en alles naar zich toe trekt.

Het ad fontes dient weer te klinken, zo spoedig mogelijk.

Conservatieven zien in dat de werkelijkheid complexer is en dat systemen geen panklare oplossing kunnen bieden.Ideologieën schieten tekort en simplificeren de werkelijkheid. Liberalen en socialisten simplificeren de werkelijkheid en dat kan tot grote problemen leiden. Waar liberalisme enkel focust op vrijheid, focust socialisme enkel op gelijkheid. Het socialisme wil ieder mens gelijk zien, altijd recht op dezelfde uitgangspositie. Je moet de ‘achtergestelden’ dan ook steeds nieuwe kansen geven, tegen beter weten in.Men vergeet dat ongelijkheid nu eenmaal in de aard van de mens zit. Mensen zijn niet gelijk en je kunt ze dat ook niet maken. Het liberalisme focust enkel op de vrijheid, het gaat enkel om het individu. Zijn eigenbelang staat centraal, hij dient aan vrijheidsmaximalisatie te doen. De verzorgingsstaat is belemmert de vrije prijsgaring, je dient alleen te betalen voor iets dat zichzelf in stand kan houden.

Bij beide ideologieën gaat het enkel om de staat en het individu. Met de  publieke ruimte, religie en de gemeenschap weten ze geen raad. Conservatisme is niet rechts of links maar vult beide ideologieën aan, tenminste zo betoogde Thierry Baudet. Het gaat eerst om beschaving dan pas om politiek. Het individu dient gevormd te worden en een inner control te ontwikkelen. Het maakbaarheidsideaal is een utopie, denkt dat het de wereld kan veranderen. De weerbarstige werkelijkheid en het menselijk tekort worden vergeten. Volgens Baudet is conservatisme vooral een stijl van politiek bedrijven. Verstandige, fatsoenlijke en voorzichtige politici die geen brokken maken. Een soort van grondhouding.

Opzich geeft Baudet een waardevolle bijdrage. Jammer is dat hij vaag blijft over de politieke uitwerking van deze grondhouding. Me dunkt vallen er zinnige dingen te zeggen over bijv. het huwelijk. Wat is het huwelijk? Hoe is dat verworden tot een contract door revolutionaire invloeden? Wat valt er te zeggen over de maatschappelijke verbanden en hun onderlinge samenhang? En conservatieven hebben ook een duidelijke opvatting over bijv. abortus. Dat zijn thema’s die constitutief zijn voor onze huidige maatschappij. Diegene die ageerden tegen de Franse Revolutie waren christelijk en leefden vanuit de afhankelijkheid van een transcedente God. We hoeven enkel maar te kijken naar denkers als Groen van Prinsterer en Edmund Burke. Deze christelijke traditie werd helaas volkomen overgeslagen door Baudet.

Niettemin boodt het veel stof tot denken.

‘Christus heeft zich een gemeente tot het eeuwige leven uitverkoren, vanaf het begin van de wereld’

Je hoort als Christen automatisch bij de gemeenschap van Christus, de banden met het voorgeslacht zijn zichtbaar. Dat voorgeslacht heeft in diezelfde kerk zijn geloof beleden. Christus vergadert, onderhoudt en beschermt die gemeente de eeuwen door. Het individu en zijn autonomie vallen als het ware weg. Je gaat als lidmaat op in de gemeenschap van Christus. Met elkaar belijd je wat al eeuwen is beleden. Net als in het verleden tegen de tijdsgeest in. Het maakt je klein wanneer je beseft dat God al die eeuwen trouw is geweest aan zijn woorden. Het ligt dan ook niet in mensenhanden. Al de oneerlijkheid, onrechtvaardigheid en hypocrisie door mensen had de kerk allang ten gronde gericht. Door dat alles heen blijft God toch trouw.

Die bescheidenheid is de moderne mens toch wat vreemd. Wanneer je ergens anders gaat wonen is de eerste vraag: waar voel ik me thuis? En als je je bij andere groeperingen wat beter thuis voelt dan zal God dat ook wel zo willen- dan kun je de kerk prima verlaten. Desnoods begin je iets opnieuw, sticht je een nieuwe gemeente. Als die vervolgens groeit als kool is dat de zegen van God. Het draait dan vaak om de voorganger die een bepaald charisma heeft. Hij kan het zo mooi vertellen of hij inspireert. De gemeente stort als een kaartenhuis ineen wanneer de voorganger verdwijnt of iets immoreels doet. In de kerk dient de voorganger onzichtbaar te worden, verscholen achter het goddelijke Woord. Als spreekbuis.
Als je lidmaat van de gemeente mag zijn draait het niet meer om jou maar om de eer van God. Dat lichaam van God is een en ondeelbaar. Die rationalistisch ingestelde meneer dient in dezelfde kerk te zitten als die jongen die drijft op zijn gevoelsleven.

Weglopen bij de kerk is dus geen optie. Ook is het pure hoogmoed en individualisme om zelf maar iets nieuws te beginnen naast dat wat God is begonnen vanaf de schepping. Die diversiteit binnen de gemeente van Christus is nu juist een groot goed. We zijn een in de waarheid en kunnen elkaar daar op aanspreken.
Dan geldt soms ook: ‘niet klagen maar dragen’ maar is dat ons niet voorgezegd?

—Als je van het Evangelie overneemt wat je bevalt, dan geloof je meer aan jezelf dan aan het Evangelie— Augustinus

Maar zijn we nog wel bereid dat debat te voeren? Christenen zien abortus niet meer zo als probleem- er zijn toch belangrijkere problemen. Bijvoorbeeld de economische crisis. De meerderheid van Nederland kiest nu eenmaal deze koers en je kunt ze toch moeilijk wat opdringen. In de Kerk als instituut hoor je al helemaal niets meer over dit maatschappelijk onrecht. Van binnenuit niet en al zeker niet naar buiten toe. Tegen de tijdsgeest ingaan lijkt nu eenmaal niet missionair. Je kunt ze beter het goede voorhouden zonder veroordelende woorden te spreken.

In de kerk van Christus heerst echter niet de verstikkende volkssoevereiniteit maar de soevereiniteit van God. Die God is kraakhelder over het door hem gegeven leven. Die kerk mag profetisch spreken en mag, sterker moet de wereld vermanen. Dan gaat zij recht tegen alles in en is zij een steen des aanstoots. Net als Christus en de profeten dat al voor de wereld waren. Ook als individuele christenen dienen wij niet ons te verantwoorden ten opzichte van de tijdsgeest. We dienen ons enkel te verantwoorden voor de levende God. De heilige God die onrecht niet kan verdragen.

De kerk moet zich uitspreken over dit onrecht. Christenen moeten zich verenigen en massaal protesteren. Niet met links mee-tetteren over het (zogenaamde) gevaar van Wilders maar je uitspreken over dit onrecht. Ieder jaar zo’n 32.000 kinderen die niet geboren mogen worden, het is een voetbalstadion vol.

We lijken zover te zijn als westerse beschaving. Maar toen ze zich van God los trok kwam het onrecht in de stad. Niet voor niets zegt Dostojevski ergens: ‘Als God dood is, is alles geoorloofd’. Dat is in het verlengde van wat de filosofen uit de oudheid al zeiden. Het ergste was te ontkennen dat God bestond. Aan wie moeten we dan nog verantwoording afleggen? De moraal wordt dan een vat aan verschillende meningen. Er valt niets objectiefs meer over te zeggen.

Een beschaving zonder God vervalt in rechteloosheid. Misschien dat ‘Schreeuw om het leven’ toch wel een punt heeft.

De rommel die Wilders constateert met betrekking tot de immigratie politiek, de subsidies om het multiculturele walhalla te creëren en het niet onderkende gevaar van de Islam is een onbetaalde rekening uit het verleden. Of we het eens zijn met zijn oplossingen is een ander verhaal, wel moeten we de problemen erkennen en met alternatieven komen.

ChristenUnie lijkt een behoorlijke ruk naar links gemaakt te hebben. De orthodox- christelijke achterban heeft het nakijken. De daarvoor terugkerende GroenLinks stemmers hebben een loyaliteitsgraad beneden het 0- punt. In de peilingen blijft de ChristenUnie steken op 5 zetels, dus de strategie om linkse CDA- ers te trekken is ook nog eens niet reëel.

Het populisme waarin Rouvoet vervalt is onverwacht en slecht voor het vertrouwen in de politiek. Het is nu juist deze Rouvoet die er al jaren een punt van maakt dat de kloof tussen de burger en de politiek moeten worden overbrugd. Hij vervalt zelf al maanden in leuzen als: ‘Wilders is anti rechtsstatelijk’ en ‘Wilders maakt moslims tot tweederangs- burgers’. Dat is plat populisme en niet de inhoudelijke insteek die we van hem gewend waren voordat hij ging regeren. Het zijn feitelijk ook nog eens leugens. De enige inhoudelijke kritiek ging over de lege medisch-ethische paragraaf in het regeerakkoord. Er zal met dank aan de SGP sprake zijn van een status-quo. Ook zullen er niet meer koopzondagen bijkomen.

Wellicht dat de ChristenUnie eens zou kunnen reflecteren op haar eigen regeringsdeelname. Zelfs een wet m.b.t. de koopzondagen (door minister van der Hoeven) die oneigenlijk gebruik van de ‘toerisme bepaling’ legaliseerde kwam er nog niet doorheen. En dat terwijl er in het regeerakkoord zo duidelijk afgesproken was het oneigenlijk gebruik van de Winkeltijdenwet aan te pakken. Is er op medisch- ethisch gebied iets structureels verandert? Welnee!

We blijven wachten op de terugkeer van de ‘niet ingekapselde’ Rouvoet die dat zegt wat hij moet zeggen. En niet die Rouvoet die zegt wat hij zou moeten zeggen volgens politiek correct Nederland.

Hij is geen softe God die de andere kant op kijkt. Die zegt: ‘ach, je hebt je best gedaan’. Of die zegt: ‘je bent zondig daar kun je niets aandoen maar het maakt niet uit ik heb Jezus gezonden’. Daar verdampt het wonder, neemt de vanzelfsprekendheid de overhand en wordt het een theorie. Je wordt niet meer tegenover God geplaatst en komt hem dus ook niet meer tegen. God is een rechtvaardig God, hij wraakt zich (vs 18). God oordeelt! Kunnen we daar nog aan? Hij beschermt de zijnen maar wraakt zijn tegenstanders. Dat is de God die we achter ons hebben staan als gemeente van Christus. Dat mag een enorme troost zijn.

Iedere zonde die wij doen, doet Christus aan het kruis slaan. Het is onze ‘actieve‘ zonde. Daar zijn we geen passieve toehoorders meer maar raken we betrokken in het verhaal. Als daders, als moordenaars. Voor die daders is Christus gestorven, het lijkt te zot voor woorden. Het valt lastig met ons verstand te rijmen. Het is dan ook niet meer de duivel die ons tot slechte dingen brengt- wij zijn het zelf! Bij het beseffen van die ernst breekt er iets. Dan krijgt de christen zoals Kohlbrugge het zegt: ‘een gebroken gang’. Voor hen is God onpeilbaar goed. Hij wil hen in Christus Jezus nabij zijn. Is hun nabij in het lijden en geeft hen vrede en vreugde. Dan blijkt Gods arm niet te kort maar lang genoeg om een ieder de genade te schenken.

Het volk van God gaat keer op keer weer in de fout.  Je hoeft er enkel Jesaja en Jeremia maar op na te slaan. Toch blijft God trouw, als een rechtvaardig en genadig God.

In de kerken met de gereformeerd belijdenis heerst een bevindelijke traditie, die getypeerd wordt door een bepaalde spiritualiteit. In evangelische kringen heerst een volstrekt andere spiritualiteit. Men lijkt niet meer te beseffen dat er een verschil is. En als men het al heeft opgemerkt, ziet men er niet het probleem van in. Het is gewoon een andere beleving die bij andere mensen weer beter werkt. De Heilige Geest leert je onderscheidingsvermogen maar wij gooien liever alles op één hoop. Er zitten zoveel goede bedoelingen achter en zij doen tenminste nog wat om de ander te bereiken. Die spiritualiteit van evangelischen is er één die overschaduwd wordt door psychische trucs en soms zelfs uitmondt in manipulatie. God is goed, hij blijft altijd trouw en hij houdt van jou. Gewoon zoals je bent. Zelfbevestiging lijkt het kernwoord om mensen te prikkelen Christus te gaan volgen. Het lijkt wel een omgekeerd evangelie.

Die bevindelijke spiritualiteit heeft nu juist oog voor het hoge van God en voor de heiligheid van God. Geen vader waar je bij op schoot mag zitten, wel een zoon die tot het diepste toe vernederd werd om ons te redden. Wie zou er niet klein worden? Dat is geen boodschap die je zo in de cultuur kunt inpassen. Het is geen boodschap die met mensen meepraat, ook geen boodschap die je bevestigt. Het is een boodschap die tegen al het vleselijke ingaat. Het evangelie is een steen des aanstoots en behoort dat in zekere zin ook te zijn.

Het idee rijst dat het gros van de christenen die zo graag missionair willen zijn al die missionaire events wel prima vindt, vooral voor zichzelf. Men heeft geen besef van die bevindelijke spiritualiteit meer en dat evangelische verhaal is toch wel wat vrolijker, relaxter en je kunt er wat mee bij niet-christenen. Het stoot je ook niet tegen het hoofd en je voelt tenminste weer wat van de aanwezigheid van God, net zoals bij een concert van Guus Meeuwis of iets dergelijks maar dan onder christelijk vaandel.